اقتصاد پولی مالی

چکیده سازوکار انتقال سیاست پولی از جمله موضوعات محوری در اقتصاد کلان به‌شمار می‌رود که تحت تأثیر ساختارهای نهادی و ویژگی‌های ساختاری کشورها دچار ناهمگونی‌های قابل توجهی است. هدف این پژوهش، بررسی نقش عوامل ساختاری همچون ساختار مالی، چسبندگی بازار کار و ترکیب صنعت در انتقال سیاست پولی در کشورهای مورد مطالعه طی دوره 2000 تا 2022 است. بدین منظور، از مدل خودرگرسیون برداری تابلویی شرطی (PCHVAR) برای تحلیل پویای واکنش متغیرهای کلان به شوک‌های پولی استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که سیاست پولی انقباضی در کوتاه‌مدت منجر به کاهش تولید و افزایش موقتی تورم می‌شود، اما این اثرات به تدریج کاهش یافته و در بلندمدت، شواهدی از خنثایی نسبی پول مشاهده می‌شود. با این حال، تحلیل مقادیر ویژه ماکسیمم و تجزیه واریانس نشان می‌دهد که پایداری ساختاری سیستم اقتصادی در برابر شوک‌ها ضعیف است و شوک‌ها ماندگاری بالایی دارند؛ بنابراین اعتبار تفسیرهای بلندمدت محدود است. از منظر سیاست‌گذاری، نتایج پژوهش بر ضرورت تقویت نهادهای مالی، توسعه بازارهای سرمایه، افزایش انعطاف‌پذیری بازار کار و توجه به ساختار صنعتی اقتصاد به‌عنوان پیش‌شرط‌های کلیدی بهبود کارایی سیاست پولی و کاهش ناهمگونی در سازوکار انتقال آن تأکید دارد.